Ontdekkingen :: Lotte Dodion (°1987)

Houston we have a problem.


Liefste,

ik weet dat ge meer ruimte wilt,
maar hoeveel planeten wilt ge concreet?
Hoeveel lichtjaren moet ik van u verwijderd zijn
opdat gij weer kunt zweven?

Ge wilt mij niet langer met u meedragen,
Ge wilt weer gewichtloos zijn.
Een onbeduidende stip tussen zoveel andere?

Is het een ander,
een andere zon om rond te draaien?
Weet ge dan niet dat we allemaal dezelfde zijn?
Even vermoeiend, even verschroeiend
Evenveel pijn op termijn.

Ge hoeft geen vlaggen te planten,
Geen hemellichamen te veroveren,
Hier is het mijne,
Ik ben zwaartekracht,

Ik hou uw voeten op mijn grond.
Maar als gij per se de ruimte wilt,
Als ge denkt te zijn vastgeroest in uw baan,

loop naar de maan.
Word vergeten.

Bron: A Poem A Day

Uitgelicht :: Djellaba

Het was een geschenk.
Recht uit Cassablanca. Intelligent,
eeuwenoud design. Met ingebouwde airco.

Harde, dunne stof, die fris blijft,
zacht - zelfs bij heet weer. Aanraking,
die het lichaam alle ruimte gunt, elk genot.

Dit is geen statement. Dit is geen nieuwe rage.
Maar de erkenning van een geniaal product.
Van vrijgevigheid. En van mensen die mij nakijken.




(05.08.06)(bewerkt op 11.08.10)

Uitgelicht :: E-hysterie

Want soms is de liefde maar een reply groot.
Af en aan, altijd in de weer, met inloggen en checken:
of er post is - een bericht, regel, titel - het geweld
van liefde op afstand. Met de regelmaat van misverstanden,

en dromen op bestelling. Zelf verzonnen vragen,
op geleverde antwoorden. Door een ver aanwezige vreemde.
Het klavier in aanslag. Met een lichaam dat zichzelf ontwijkt:
de liefde niet beleven, maar verruilen voor verlangen.



(01.05.06))

Uitgelicht :: Oude en nieuwe spiegels

We zijn spiegels zo gewoon.
We hoeven er niets voor te doen: kijken.
Maar wat we zien, is meestal niet onszelf,
maar een beeld waar we niet van houden.

Door niets te doen, doet de spiegel
wat we zelf vergeten: stralen.
Dat kunnen zien, is hard werken.
Kijken is zien wie we zijn.



(24.02.10)

Nieuw :: Kim De Gelder

Opgeschoten in het struikgewas van Sinaai.
En opgevoed tot braafheid, tot bijna niet meer levend.
Geen wonder dat de haat om raad vraagt. En op zoek gaat
naar vergelding: voor een schijn van bestaan.

De drievuldigheid van grootmoeder, opvoeder en baby.
De driehoek van geweld waarin hij kakkend werd uitgestald.
En die driehoek heeft hij uitvergroot - "God ziet mij,
ook als ik een moord pleeg". "Maar niemand kent mijn verhaal,

en een andere taal ken ik niet. In messen sluipt
het bloed dat mijn huid niet meer raakt, in stemmen
sluipt de haat die mijn bloed niet vervoert."
Hij hééft gesproken, en heel poëtisch.

Maar zonder zijn daden in woorden te vatten.
"Ik haat het leven dat ik nooit mocht zijn."
"Ik ben de haat die ik tegenkwam." "Al wie ik tegenkwam,
wil ik dood - al wie terloops op hen lijkt."



(16.07.10)

Herwerkt :: Atame

Tegen mijn principes in.
En haaks op een stand van zaken.
Voor één keer, met de zekerheid van mijn gevoel:

mijn hart volgen.
De afwijzing - heel waarschijnlijk.
Maar doorzetten, desondanks. Gewoon: de lef, de moed.

Niet aarzelen - de zekerheid
van de verklaring. De heerlijkheid van eerlijkheid.
Een waterkans, maar ze bevat de oceaan.



(29.08.06)

Uitgelicht :: Seks en politiek

Mijn leven in het teken van vermijden.
Hongerwinter, zomerbrand.
Overleven, op een afvalbelt van weelde.

Mijn leven in het teken van ontvluchten.
Onderkoeling, overdrijving.
Leven, met opgeschroefde ledematen.

Mijn leven is de gloeidraad van een onbestaande lamp.
Niet bewegen, want bewegen is aanvallend.
En het vuurwerk dat smeult onder de dansvloer.



(16.05.05)

Herwerkt :: Net niet

Er zijn geen remedies tegen wanhoop.
Een pil is geen remedie. Troost is geen remedie.
En begrip maakt deel uit van saaie verhalen.

Voor wanhoop bestaat inmiddels geen remedie.
En wanhoop komt nooit alleen. In zijn flanken
raast de woede, in zijn manen weent de angst.

Wanhoop wordt afwezig, en doorzichtig.
Wanhoop wordt het kostuum van de vrede.
Wanhoop wordt permanente zelfmoord - cum laude.

Nee, voor wanhoop bestaat geen remedie.
Geen workshop, geen therapie, geen erkenning.
Geen vrienden, geen meesters, geen bazen.

In wanhoop wordt leven versmelten met de grond.
De grond is hard, en zacht, en redelijk tijdeloos.
De grond heeft duizend gezichten, en verdraagt van iedereen: de val.

Zoveel wanhoop, en toch niet vallen.
Zoveel wanhoop, en toch niet vluchten.
Ergens, tussen vluchten en vallen, heerst de wanhoop.

De remedie voor wanhoop ligt steeds voor de hand.



(24.07.05)

Uitgelicht :: Dagorde

Want samen slapen is nog altijd:
elkaar omhelzen, met onzichtbare dromen.
Elkaar doordringen, met apocriefe aura’s.

Samen slapen is wakker worden,
en luisteren, en ontroerd zijn:
door iemand die lucht verplaatst.

Samen slapen is vroeger opstaan, met meer energie.
Samen slapen wordt soms verward met seks.
Soms is samen slapen seks.



(11.01.05)

Uitgelicht :: Dankbaarheid

Het is al dikwijls gebeurd.
Ik kom toe in het station,
en het begint te regenen - keihard.

Ik rij naar mijn werk, en de straten liggen nat -
ik blijf droog. Doe mijn jas uit,
en het giet water - dikke druppels op de venster.

De hele nacht - stortregen,
bliksem, onweer - 's morgens, stralende zon,
open hemel, prachtige bewolking.

En dan heb ik net boodschappen gedaan -
zwaar bepakt, sjoggend naar huis,
en hop: de volle lading.

Kliedernat, verpakkingen
doorweekt, regen in mijn gat.
"Godverdomme, dat is nu altijd hetzelfde!"



(29.01.10)